Leerkracht in de kijker

Sinds 2021 denk ik? Maar ik ben slecht met cijfers. Ik geef nu 13 jaar les in elk geval.

Sociaal Pedagogische Hulpverlening, niet afgemaakt want ik kon 2 jaar lang fulltime in een professionele musical meedraaien!  Tja… Dan had dit theaterhart de keuze snel gemaakt. 

Herman Teirlinck Instituut, richting Kleinkunst, geslaagd met grootste onderscheiding (ik kan er zo weinig mee stoefen, dus dat doe ik dan hier nog even). 

Lerarenopleiding Drama aan Conservatorium Antwerpen.

In Woord kan eigenlijk alles! Dat vind ik fantastisch. Op het toneel en in teksten mag je juist doen, zijn, zeggen, roepen, schreeuwen, bewegen en voelen wat je in het ‘normale’ leven niet mag of kan doen. Tot over je oren verliefd zijn op iemand en het zonder gene tonen? Ja! Vanuit de toppen van je tenen schreeuwen hoe kwaad je bent om iets heel kleins? Zalig! En vooral: samen bekijken hoe je dit op een toneel zo goed mogelijk brengt, zodat ook het publiek voelt wat jij voelt en mee kan (be)leven met het verhaal of de tekst.

Energiek, met zo veel mogelijk oog voor de noden van leerlingen individueel, met humor, los en met veel respect voor fantasie en eigenheid.

Dat ze goed genoeg zijn. Dat ten eerste. Als speler, als leerling, als mens. En dat ze hier leren spreken en spelen, maar dat dat niet enkel op het toneel hoeft te blijven. Spelen is een basisbehoefte, denk ik. Als je kunt blijven spelen als een kind en met die blik naar de wereld kunt blijven kijken, zal je je niet alleen beter voelen, je zal ook meer zelfvertrouwen hebben, er durven staan, in schoonheid geloven, in elkaar geloven en vooral: in jezelf.

“Als je kan blijven spelen als een kind en met die blik naar de wereld kan blijven kijken, zal je je niet alleen beter voelen,
je zal ook meer zelfvertrouwen hebben,
er durven staan,
in schoonheid geloven,
in elkaar geloven
en vooral: in jezelf.”

Ik vind het hele systeem van het DKO bijzonder.  Ik kom uit Nederland, daar bestaat deze vorm niet. Er zijn natuurlijk muziekscholen, maar die zijn duur, minder uitgebreid, minder aanbod. Dus het is een voorrecht dit te hebben in België, en ik ben blij dat het zo toegankelijk is.

Zingen, dansen, schrijven, regisseren! Vanzelfsprekend komt daaruit dat ik graag lees.
Daarnaast teken en schilder ik graag (niet goed, maar dat ziet niemand), ga ik zoveel mogelijk met mijn aapjes van kinderen op pad, pruts ik wat met gitaar en piano en vind je me vaak in de cinema of het theater. Oja, en bakken doe ik graag!

Als je jezelf zo goed mogelijk voorbereidt, heb je duizend maal meer plezier.  Dat is niet alleen tijdens de lessen of toonmomenten een waarheid. Plezier is nu net iets zijn wat ik als juf maar ook als moeder/medemens hoog in het vaandel heb staan.

Ik ben vooral opgegroeid met Nederlandstalige muziek, kleinkunst/cabaret. Maar ook de gouwe ouwe uit de jaren 70, 80 en 90: altijd goed! De film The Green Mile blijft fantastisch, brede smaak in series: van de Gilmore Girls en Breaking Bad tot Adolescence en Ginny & Georgia. Boeken kies ik altijd op titel (‘de 80-jarige man die uit het raam klom en verdween’, ‘De verwarde cavia’, of ‘Mijn zus woont op de schoorsteenmantel’. Favoriete schrijvers probeer ik niet te hebben. Zo houd ik mijn horizon goed breed.

Ik kan met mijn tong het puntje van mijn neus aanraken (en zelfs er in, maar dat zicht wil ik niemand aandoen).