Pedagogische studiedag

Op 10 december 2025 organiseerde De Academie Buggenhout een pedagogische studiedag voor haar leerkrachten. Twee workshops stonden centraal: een opfrissing in eerste hulp en een praktische sessie rond fotografie met de smartphone. Twee uiteenlopende thema’s, maar met een duidelijke gemeenschappelijke noemer: aandacht – voor mensen, voor situaties en voor hoe we ons als leerkracht professioneel presenteren. Hieronder lees je het verslag van deze dag, geschreven door Stefan Weiler.

Op 10 december 2025 hield onze academie in Buggenhout haar pedagogische studiedag. Er stonden twee workshops op het programma: een opfrissing in eerste hulp, gegeven door een vertegenwoordiger van het Rode Kruis, en een sessie over fotografie met gebruik van onze smartphones. Beide workshops verschilden sterk in toon en inhoud, maar boden elk concrete en bruikbare inzichten.

De eerste workshop focuste op eerste hulp: een onderwerp dat vertrouwd aanvoelt omdat we allemaal de basis kennen, maar tegelijk ook onzeker maakt, omdat details na verloop van tijd vervagen. De lesgever bracht alles rustig en gestructureerd, met veel aandacht voor realistische situaties die leerkrachten effectief kunnen tegenkomen.

Vooral de juridische context bleek voor velen verrassend. Zo leerden we onder meer dat:

• leerkrachten geen medicatie zoals paracetamol of ibuprofen mogen toedienen aan leerlingen zonder schriftelijke toestemming van de ouders;
• de enige uitzondering hierop het gebruik van een EpiPen is, en dan uitsluitend in levensbedreigende situaties zoals een anafylactische shock.

Het zijn regels die logisch klinken zodra je ze hoort, maar waar je op het moment zelf niet altijd spontaan bij stilstaat.

Daarnaast gingen we door verschillende noodscenario’s: wanneer je iemand veilig kan verplaatsen, wanneer het beter is om te wachten op professionele hulp, en hoe je situaties herkent die onmiddellijke actie vereisen, zelfs als daar een zeker risico aan verbonden is. Ook het deel over het bellen naar 112 was bijzonder praktisch. Hoe duidelijker en rustiger je beschrijft wat je ziet, hoe beter de hulpdiensten kunnen inschatten welke ondersteuning nodig is.

Wat vooral bleef hangen, is dat van leerkrachten geen medische expertise wordt verwacht. Het gaat niet om heroïsche daden, maar om het begrijpen van een basisstructuur: observeren, kalm blijven en de juiste stappen in de juiste volgorde zetten. Het handboek dat we meekregen zal ik zeker nog herlezen, al is het maar omdat je nooit weet wanneer die richtlijnen plots cruciaal worden.

Hopelijk doen noodsituaties zich nooit voor. Maar weten wat te doen in dat ene zeldzame geval voelt als een verantwoordelijkheid die ernstig genomen moet worden.

De tweede workshop schakelde moeiteloos over naar een heel ander domein. We bekeken fotografie vanuit een uitgesproken praktische invalshoek: hoe je de camera gebruikt die we allemaal al in onze broekzak hebben.

De lesgeefster Stephanie Van Mol benadrukte hoe krachtig moderne smartphones intussen zijn. Een groot deel van de sessie draaide rond licht: hoe het op een onderwerp valt, hoe het sfeer creëert en hoe het de aandacht van de kijker stuurt. Ook kadrering kwam uitgebreid aan bod, net als het verschil tussen kleurenfotografie en zwart-wit. Zwart-witbeelden halen bijvoorbeeld op een natuurlijke manier het tijdsgevoel weg, wat portretten een zekere tijdloosheid geeft.

We oefenden eerst met objecten en maakten later portretfoto’s die bruikbaar kunnen zijn in een professionele context. Het idee dat leerlingen zich mogelijk meer op hun gemak voelen wanneer ze hun leerkracht vooraf herkennen van een foto, is interessant. Of dat effect meetbaar is, blijft moeilijk te zeggen, maar de achterliggende gedachte is herkenbaar.

De laatste oefening, rond het fotograferen van handen, sloot bijzonder goed aan bij een muziekacademie. Onze handen dragen een groot deel van onze identiteit als muzikant. Ze vertellen een verhaal nog voor er een noot klinkt: ze zijn het verlengde van ons instrument, verbonden met muziek en artistieke expressie.

“ Onze handen dragen een groot deel van onze identiteit als muzikant. Ze vertellen een verhaal nog voor er een noot klinkt: ze zijn het verlengde van ons instrument”

De sfeer gedurende de hele dag was ontspannen en aandachtig. Collega’s stelden doordachte vragen en beide lesgevers gaven heldere uitleg, zonder de inhoud nodeloos complex te maken. Wat de twee workshops op een subtiele manier met elkaar verbond, was hun gedeelde focus op aandacht: aandacht voor een situatie, voor licht en voor detail.

Geen van beide workshops zal de kern van hoe ik lesgeef fundamenteel veranderen, maar ze voegden wel iets betekenisvols toe: een scherper gevoel van verantwoordelijkheid in noodsituaties en een beter begrip van hoe fotografie kan ondersteunen in onze professionele uitstraling.

Alles samen genomen was het een dag die praktische hulpmiddelen bood én een hernieuwd gevoel van alertheid. En dat voelt als een bijzonder waardevol resultaat.